Ga naar inhoud
GENEGEERD

Preppers tijdens de Tweede Wereldoorlog


Gast Dick Berts
 Share

Recommended Posts

Gast Dick Berts

De voormalige Duitse Bondskanselier Helmut Kohl vertelde eens op de televisie, dat zijn vader de ellende van de Tweede Wereldoorlog had zien aankomen. Van zijn laatste spaargeld liet hij een waterput slaan en kocht hij twee fietsen, waarmee ze op etensjacht konden gaan. Volgens een zichtbaar ontroerde Kohl, had de vooruitziende blik van zijn vader de hele familie het leven gered.

 

Zijn er nog preppers die verhalen hebben van hun ouders of grootouders uit de Tweede Wereldoorlog, waar we iets van kunnen leren?

 

Zelf kan ik alleen maar vertellen, dat mijn oma aan het begin van de Hongerwinter nog net een doos Mars repen wist te bemachtigen. Dankzij die Marsen heeft ze het net gehaald. Waarschijnlijk is dit ook de oorzaak van het feit dat mijn lichaam voor 80% uit Marsen is opgebouwd. Hoe dan ook, een en ander bevestigt het verhaal van Chris Martenson, dat het verschil tussen nul procent voorbereid zijn en tien procent voorbereid zijn, mega groot is en niet zelden het verschil uitmaakt tussen leven en dood.

Link naar reactie
Share on other sites

Begin nu je eigen moestuin. Bekijk de zadenpakketten Op zoek naar waterfilters, messen, tools of lang houdbaar eten? Ga dan naar www.prepshop.nl!

Op zolder staan nog steeds dozen met lucifersdoosjes door oma net na de WWll gehamsterd,de pakken Sunlight zeep liggen waarschijnlijk nog ergens bij m'n moeder.Koffie was volgens oma onbederfelijk,want na de bevrijding had ze nog een pak koffie voor deze speciale gelegenheid,die toen ,uiteraard,nog beter smaakte als de duurste Italiaanse espresso

Van vaders kant was het een ander verhaal,die zaten met z'n allen in het jappen kamp,zonder water filtertje,noodrantsoen of rambo mes.

Het weinige interessante voor preppers wat ik daar over te weten ben gekomen is;het recht van de sterkste maar ook vrienden voor het leven,goede conditie geeft een enorme voorsprong,op alle gebieden.Ook vond hij dat we maar mietjes waren als het op eten aan komt;leverworst is pas lekker als hij groen en enigszins vloeibaar is.Ik heb de indruk dat niet alleen een te kort aan voedsel een probleem is maar vooral ook het gebrek aan smaakstoffen,tenminste m'n vader compenseerde dat gemis de rest van z'n leven door vijf klontjes suiker in de koffie en een boterham met pindakaas werd steevast voorzien van een theelepel zout en twee eetlepels sambal,iets waar wij tegenwoordig doodziek van zouden worden.

Na de oorlog is hij legionair geweest,een van de weinige dingen die ik daar over wil vertellen is dat verhaal van pis drinken waar bv die Bear Grills altijd interessant over loopt te doen, hij heeft het noodgedwongen ooit moeten proberen;Onmogelijk volgens hem,als je zover bent dat je je eigen pis wel wilt drinken is die inmiddels zo geconcentreerd dat het lijkt of je accu zuur probeert te drinken.

Al met al ben ik tot de conclusie gekomen dat wat je hebt belangrijk is maar hetgene je kunt en weet ,nog veel belangrijker is.

Link naar reactie
Share on other sites

Ik weet uit verhalen van mijn grootouders dat 'preppers' in die tijd als asociaal/egoïstisch werden gezien, omdat ze niet wilden delen met anderen en dat sommigen na de oorlog nog lang met de nek werden aangekeken. Ook iets om rekening mee te houden.

 

dat is juist het ENIGE waar we rekening mee houden, dit is juist 1 van de punten, ''geef je iets?? nee?? dan ben je een aso!! en dan zal ik het wel van je stelen.''

heb je een boerderij met honderden dieren dan is het wat makkelijker om te delen, maar heb je net genoeg voor je eigen familie?? en weiger je te delen?? dan ben je ineens een egoist.

verschil met toen was de informatiegaring was stuk lastiger, tegenwoordig steken ze bijna allemaal gewoon domweg kop in het zand.

Link naar reactie
Share on other sites

In die dagen was de samenleving heel anders dan nu. Er waren nog veel meer boerenbedrijven die zich niet in een of 2 gewassen hadden gespecialisseerd. Mensen met boeren bedrijven hadden alttijd eten...soms waren bepaalde goederen lastig te krijgen maar over het algemeen hadden zij niets te klagen. Het is ook niet zo dat de hele oorlogsperiode het afzien was. In de zuidelijke landen waar ze in september '44 zijn bevrijdt hebben ze eigenlijk amper schaarste gekend...tenminste niet meer dan dat er geen oorlog was. met het mislukken van operatie Marked Garden hebben de noordelijke provinciën het heel zwaar gehad. Het was een harde winter een door bombardementen en luchtaanvallen waren aanvoerroutes gestremd. De meeste mensen in de stad, de arbeiders, hadden weinig ook voor de oorlog al eigenlijk niets. veel mensen hadden toen nog behoorlijk last van de crisis in 1929.

de bemiddelde mens had wel voorraad, maar dat waren niet zo gek veel. Er zijn boeren in het oosten die zich enorm hebben verrijkt in die dagen. Mensen kwamen op de fiets uit het westen op zoek naar eten en moesten er vaak genoeg de hoofdprijs in goud voor betalen.

Link naar reactie
Share on other sites

Tot mijn grote schaamte moet ik vertellen dat ik vroeger mijn vader heb uitgelachen om de voorraad chocolade, water en andere etenswaren die hij in de kelder had staan. Niet tussen andere etenswaren, nee, het was duidelijk dat dit een calamiteiten voorraad was, hoe bescheiden dan ook. Mijn vader was een kind tijdens WWII en kon zich alles nog erg goed herinneren. Ik besefte me later pas dat hij dat voor ons deed, niet voor zichzelf. En om maar met de woorden van Stef Bos te spreken: "Papa, ik lijk steeds meer op jou..."

Link naar reactie
Share on other sites

Ik denk dat wel meer mensen dit zullen herkennen Johnny. Bij mijn ouders thuis was alles georganiseerd en de kelder stond vol. De meeste van mijn broers en zussen hebben een behoorlijke voorraad. Er is natuurlijk ook steeds meer op consumeren gepromoot. Iemand die voorraad had werd als idioot afgeschilderd....Hu, die heeft zeker de oorlog nog meegemaakt.

Link naar reactie
Share on other sites

  • 3 weeks later...

Mijn ene overgrootopa was tuinder, die hadden relatief weinig last van de ellende. Toch handig, als je een beetje in je eigen onderhoud kunt voorzien. Mijn andere overgrootopa werkte bij Shell Pernis als arbeider, die hadden geen grote voorraden en uiteindelijk moesten ze met een pannetje de deuren langs om te vragen om etensresten. Hij schijnt een keer een koolraap gestolen te hebben, daar was ie jaren na de oorlog nog kapot van :confused:

 

Bij mijn andere overgrootouders ging het wat rigoureuzer, die zijn tijdens het bombardement op Rotterdam gewoon alles kwijtgeraakt, behalve de kleren die ze droegen. Mijn oma had altijd minstens 20 pakken koffie staan. Was volgens mij gewoon een tic vanuit de oorlog. De rest haalde ze elke dag vers, dat dan weer wel.

Link naar reactie
Share on other sites

Wat ik hier lees is heel herkenbaar, mijn grootmoeder idem dito, steeds weer die voorraad koffie, suiker etc.. aanvullen en steeds weer Doe jij dat later ook maar, je zal wel zien. Kwam redelijk hilarisch over toen, nu denk ik daar wel anders over. Maar toch een anekdote die ik jullie wil meegeven. Het verhaal komt van mijn grootvader: Op zekere dag tijdens WOII kwam mijn grootmoeder thuis met een konijn, zo'n Vlaamse reus, god weet waar ze het vandaan had. Ze zei trots ' Kijk voor de kerst' Mijn grootvader die best handig was ging direct aan de slag om een kooi te maken. Vroeger hadden de mensen in onze buurt een houten wasrek buiten aan het raam. Mijn grootvader timmerde daarop een kooi. Konijntje zat buiten en als ze het raam open deden zat het bijna binnen.

De dagen gingen voorbij, mensen hadden honger ook mijn grootouders met hun kinderen. Grootmoeder bleef dat konijn maar verzorgen. Uiteindelijk is het van ouderdom gestoven ze kon het gewoon niet over haar hart krijgen dat beestje te doden.

Link naar reactie
Share on other sites

Bij m'n moeder werd er tijdens de hongerwinter op het laatst bloembollen gegeten. Ze waren niet te eten, zei ze, maar vulden wel de maag.

Van gordijnen en dekens werden jassen en kleding gemaakt. Bij het uiteen halen van de gordijnen, werd het garen voorzichtig verwijderd om het weer te kunnen gebruiken voor het naaien van de "nieuwe" kleding.

Verder was het regelmatig kilometers fietsen voor een half litertje melk, en regelmatig hele einden omfietsen wanneer er weer eens een controle post was opgezet op de weg.

En die fiets hadden ze doordat m'n opa tijdens "fietsenrazzia's" aan het begin van de oorlog, een paar fietsen verstopt had.

 

M'n moeder is een verzamelaarster gebleven: stopwol, garens, knopen, touw, (oude) lappen, papier,potloden (potloodstompjes), gebruikt kadopapier, enz. enz. Ook werd zoveel mogelijk hergebruikt en een nieuw leven gegeven. Bijv: ritsen uit oude broeken/jurken gehaald, knopen, drukknopen, haakjes enz. versleten kleding als poetslappen gebruikt en ga zo maar door.

 

Tegen de winter werd thuis de aardappelkelder gevuld met aardappels, appels, uien, wortels, blikvoer, olie e.d. En voordat ze overgingen op centrale verwarming: een ruime voorraad kolen.

M.a.w: vooral tegen de winter werden de voorraden aangevuld.

Mijn ouders dronken liever thee dan koffie = aan thee in de voorraad geen gebrek.

 

Alle spullen werden altijd goed onderhouden om er langer gebruik van te kunnen maken: bijv. winterschoeisel goed in het vet na de winter, kranten erin en in dozen weggezet, alle kleding na het seizoen herstelt voordat het de kast of mottenballenkist in ging.

 

Bij mijn vader was het bewaren van nog bruikbaar spul ook in zijn genen geslopen: oude spijkers weer recht slaan en de bak in, alles wat maar enigsins waarde had bewaren "als (ruil)appeltje voor de dorst", kaarsstompjes omsmelten tot nieuwe kaarsen, en noem maar op.

Zeepresten konden helemaal opgebruikt worden in de zeepklopper.

 

Het petroleumstel en de petroleumlampen werden ook goed onderhouden voor in geval van nood. Altijd een voorraadje petroleum.

 

Na verloop van jaren werd dat hergebruiken van bijna alles, wel minder, maar afscheid nemen van de verzameling "appeltjes voor de dorst" bleef moeilijk.

 

Ondanks (of misschien dankzij) hun oorlogservaringen, stonden ze open voor nieuwe hulpmiddelen. Ze waren de eerste in de straat waar een wasmachine kwam (zo'n grote Westinghaus: de beste wasmachine die m'n moeder ooit had), t.v., auto, draaitafel/grammofoon, koelkast op stroom, Dito voor mijn grootouders.

Mijn grootvader is z'n hele leven alleen sunlight blijven gebruiken; ook voor persoonlijke verzorging. En m'n grootmoeder bleef soda gebruiken om in af te wassen.

 

Eten werd er zelden of nooit weggegooit:

- oud brood rond de kachel (of 's zomers in de zon) gedroogd en in de kaasmolen vermalen tot paneermeel

- broodschotels, -pudding van oud brood

- kaastompjes vermalen en bijv. bij spaghetti gebruikt

- elke week wel een keer "Eten bij de Landheer"

Link naar reactie
Share on other sites

Mooi Nostalgisch verhaal en ook heel herkenbaar op sommige punten. Wanneer ik dit dan lees, denk ik wel eens met heimwee terug naar de tijd dat deze dingen ook bij mijn dagelijks leven hoorde. Natuurlijk hebben we het nu heel erg goed, maar zo voelde dat voor mij vroeger ook. Ik ben ervan overtuigd dat door deze ervaringen uit onze jeugd, we iets hebben om op terug te vallen wanneer SHTF in zou houden dat we economisch een flinke stap terug moeten doen.

Ok, het is dan een stap terug, maar geen stap in het onbekende en dat hebben wij 40+érs dan weer voor op de jonkies ;)

Link naar reactie
Share on other sites

Mijn ouders waren nog kinderen ten tijden van WO2, beiden hebben nooit honger geleden wel was er tekort aan variatie. Roggebrood, havermoutpap, aardappelen, melk en heel soms een stukje vlees. Mijn ouders zijn later in de flevopolder gaan wonen in een tijd dat er nog geen supermarkten waren, voedsel moest je inkopen op 'het oude land' en dat betekende automatisch dat je slechts 1 keer in de maand flink ging inslaan. Als kind trof ik nooit een lege voorraadkast aan om uit te graaien, zelfs nu ze hoogbejaard zijn zit hun voorraadkast nog bomvol voedsel, tegenwoordig bakken ze zelfs weer brood want het fabrieksbrood vinden ze tegenwoordig niet meer zo heel erg lekker.

 

Als kind hield mijn vader kippen, de kliekjes werden zo dus automatisch omgezet in eieren en melk haalde we vers bij de boer, van de room maakten we boter en slagroom. Het is werkelijk verbazingwekkend hoe simpel dit allemaal is maar zonder deze kennis zullen veel mensen geen flauw benul hebben hoe je boter of slagroom moet maken.

 

Mmm.... ik zit er serieus over na te denken om een volkstuintje te gaan huren, kan ik weer eens wat ervaring omdoen met het verbouwen van gewassen. Feitelijk moeten we deze kennis niet verloren laten gaan, je weet maar nooit wanneer het van pas kan komen.

Link naar reactie
Share on other sites

Mmm.... ik zit er serieus over na te denken om een volkstuintje te gaan huren, kan ik weer eens wat ervaring omdoen met het verbouwen van gewassen. Feitelijk moeten we deze kennis niet verloren laten gaan, je weet maar nooit wanneer het van pas kan komen.

 

Niet langer over nadenken, gewoon doen. Veel kletsen en leren van de oude baasjes die daar rondlopen, lezen, proberen en je krijgt het vanzelf in je vingers.

Link naar reactie
Share on other sites

De spoorbrug in Weesp was stuk gebombardeerd en elke Weesper moest de Duitsers helpen om te repareren,mijn opa heeft zijn been in het gips gezet, Toen de Duitsers langs kwamen om dwangarbeiders op te halen, zei mijn opa dat werken lastig zou gaan met zijn been in het gips.Daar waren ze het mee eens.Hij heeft nooit beweerd dat zijn been gebroken was.En verder hebben mijn ooms een paar keer een schaap uit de wei geslacht en een Duitser aan de varkens gevoerd.Verder ging alles goed.

Link naar reactie
Share on other sites

Met alle respect maar van de oude baasjes kun je juist helemaal NIETS leren als het op tuinieren aankomt. Doe gewoon verdiepen in ecologisch-dynamisch tuinieren en leer de oude baasjes dat ze geen 3 steek diep hoeven te spitten,en dat gif niet nodig is, en zaaien aan de hand van de maanstand.

 

Mmm.... not all 'oude baasjes' are created equal', het is nooit verstandig om als 'leek' mensen met meer kennis van zaken meteen weg te zetten als overbodig. Gewoon kennis vanuit meerder standpunten tot je nemen en als iets bewezen werkt gewoon daarmee beginnen en optimaliseren en experimenteren vanuit die basis.

Link naar reactie
Share on other sites

De spoorbrug in Weesp was stuk gebombardeerd en elke Weesper moest de Duitsers helpen om te repareren,mijn opa heeft zijn been in het gips gezet, Toen de Duitsers langs kwamen om dwangarbeiders op te halen, zei mijn opa dat werken lastig zou gaan met zijn been in het gips.Daar waren ze het mee eens.Hij heeft nooit beweerd dat zijn been gebroken was.En verder hebben mijn ooms een paar keer een schaap uit de wei geslacht en een Duitser aan de varkens gevoerd.Verder ging alles goed.

 

Een Duitser aan de varkens gevoerd? Hadden ze die zelf doodgemaakt?

 

Dit doet me denken aan dit stukje uit de film Snatch: :p

 

http://www.youtube.com/watch?v=4HAQ3pNHwj4

Link naar reactie
Share on other sites

Niet alle oude baasjes spitten drie steek diep natuurlijk , maar wel alle oude baasjes in Noordwijk.Toen wij onze tuin van 300M2 begonnen had zo'n vriendelijk baasje voor ons even de hele tuin behandeld met round up tegen 'kweek'. Eerste dag dus ruzie en moesten op zoek naar andere tuin en daar waren weer van die mannetjes die alles met gif deden en die ons even gingen 'uitleggen' hoe je drie steek diep moet spitten endergelijke. Doodvermoeiend zo'n volkstuincomplex met bejaarden(in Noordwijk althans)Dus bij mij ontstond het beeld dat ALLE oude baasjes gif gebruiken en zich nodeloos inspannen met spitten, maar dat is natuurlijk onzin.Was even iets te kortzichtig gedacht van mij.Maar ik heb dus nooit iets geleerd van oude baasjes, behalve dus dat ze vaak op de ouderwetse manier werken.Ik spaar liever mijn rug ,en verstoor het bodemleven zo min mogelijk,en doe de grond mulchen endergelijke.En ik informeer graag oude baasjes hoe je met minder inspanning veel meer opbrengst kunt hebben, zodat ze niet onze courgettes, bloemkolen, wortels,aubergines,pompoenen endergelijke hoeven te stelen. Ja , Noordwijk is een beetje typisch en ze hebben uberhaubt al niets met buitenstaanders, en zeker geen Amsterdammers.(ik ben weesper en weespers hebben een amsterdams accent) Hoe die Noordwijkers het deden in de oorlog laat zich raden want de meesten praten daar liever niet over de oorlog, terwijl in Weesp de helden en verzetsdaden dagelijks de revue passeren. Dus bij deze even mijn bevooroordeelde en dus scheve visie op oude baasjes verklaard.

Link naar reactie
Share on other sites

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt dit nu plaatsen en later registreren. Indien je reeds een account hebt, log dan nu in om het bericht te plaatsen met je account.

Gast
Reageer op dit topic...

×   Geplakt als verrijkte tekst.   Herstel opmaak

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in

 Share

×
×
  • Nieuwe aanmaken...