Ga naar inhoud

Het forum is weer online!

Welkom mede-preppers, zoals jullie zien is het forum na 4 jaar weer online. Tijd voor een feestje! Je kunt met je oude gebruikersnaam en wachtwoord inloggen. Als dit is gelukt, pas dan gelijk je e-mailadres aan. Deze klopt namelijk niet meer omdat we die 4 jaar geleden hebben verwijderd.

Weet je je wachtwoord niet meer? Dan kan je de wachtwoord vergeten functie NIET gebruiken, omdat we je e-mailadres dus niet meer hebben. Mail in dat geval naar forum@preppers.nl en noem je gebruikersnaam en voeg een notificatiemail bij van het oude forum als je die nog hebt.

Mocht je echt niks hebben mail ons dan sowieso je gebruikersnaam, we zullen je dan verdere instructies geven!

De gevolgen van straling


Recommended Posts

Radioactiviteit is onzichtbaar. Dat geldt - tot op zekere hoogte - ook van de gevolgen van straling. Er is de afgelopen 60 jaar veel onderzoek naar gedaan, maar één ding is wel duidelijk geworden: direct aantoonbare causale verbanden tussen straling en het effect op de mens zijn lastig te bepalen. Dat geldt natuurlijk niet voor extreem hoge doseringen, die in vrijwel alle gevallen leiden tot stralingsziekte, kanker of de dood, maar het effect van lage doseringen is minder goed meetbaar.

 

Doordat de gevolgen zich vaak pas vele jaren later openbaren, worden ze niet gerelateerd aan straling. Dat er in de Oekraine 30x zoveel schildklierkanker voorkomt, wordt niet meer toegeschreven aan Chernobyl. 1)

 

De gevolgen van de zogenaamde 'low dose irradiation' zijn nauwelijks in kaart gebracht.

In Duitsland is vorig jaar een diepgaand onderzoek gedaan naar de gevolgen van de lage dosis straling a.g.v. Chernobyl:

waarbij significante pieken van o.a. Down Syndroom zijn aangetoond in vrijwel alle Europese landen die aantoonbaar verband houden met het ongeval in 1986. 2)

 

Het International Institute of Concern for Public Health heeft in 1998 uitvoerig onderzoek gedaan naar deze gevolgen en geconstateerd dat ook lage doses een verviervoudiging opleverden aan aangeboren afwijkingen, allergische en reumatische aandoeningen en disfunctioneren van hart en bloedsomloop. Het wordt omschreven als 'internal sunburn' (interne zonnebrand). 3)

 

In de jaren negentig zijn er 23 wetenschappelijke artikelen gepubliceerd waaruit blijkt dat ook lage doses een beduidende toename laten zien van doodgeboortes en kanker; hiervoor is onderzoek gedaan naar bevolkingsgroepen rondom 14 kerncentrales in het oosten van de VS. Sinds 1980 is schildklierkanker in de hele VS verdrievoudigd, waarbij de grootste toename zichtbaar is binnen 150 km (!) vanaf de kerncentrales. 4)

 

Het minst meetbaar van alle gevolgen is de DNA schade die opgelopen wordt, en weer doorgegeven wordt aan volgende generaties. Voorlopig zal het International Atomic Energy Agency nog blijven roepen dat 'One crucial feature of the data is that radiation does not seem to cause ANY medical or biological effect that cannot also occur naturally.' En "Harm from Low-Dose Radiation Is just hypothetical. Not prove" En daarmee is de zaak afgedaan. Ik verwacht de komende jaren nog veel sussende woorden, om een global 'Fukushima-paniek' te voorkomen.

 

Bronnen:

1. http://ratical.org/radiation/Chernobyl/CaUFtH.html

2. http://www.helmholtz-muenchen.de/ibb/homepage/hagen.scherb/SperlingNeitzelScherbGenEpi2012.pdf (pagina 52)

3. http://www.ccnr.org/radiation_standards.html (ref. 29)

4. http://www.bmijournal.org/index.php/bmi

  • Leuk 4
Link to post
Share on other sites
Begin nu je eigen moestuin. Bekijk de zadenpakketten Op zoek naar waterfilters, messen, tools of lang houdbaar eten? Ga dan naar www.prepshop.nl!
  • Replies 54
  • Created
  • Laatste reactie

Top Posters In This Topic

Bedankt voor de linkjes, ik ga ze zeker lezen.

Erg fijn om niet zomaar wat te roepen maar er ook de linken bij te zetten waar je de informatie opgestoken hebt. Persoonlijk waardeer ik dat erg. Andersom, iemand die geen moeite doet om een linkje te zetten en maar wat roept, of zelfs over-the-top-bralt, neem ik niet serieus.

Ik ben nu druk (jaja moet ik ook niet spieken hier he) maar ik ga dit zeker lezen. Bedankt dus.

Link to post
Share on other sites

Dit soort zaken speelden idd in mijn tienerjaren al. Toen werd ik heel erg boos en ging ik op de barricaden. Voor gek verklaard door de meesten, maar steeds leren we meer over de daadwerkelijke effecten.

 

Moedeloos wordt je ervan, machteloos. Hopelijk leert men weer een les met Fukushima, Duitsland alvast gaat veel kerncentrales sluiten, iets waar ik wel blij mee ben wat op een heldere dag kun je vanaf een hoog punt er vroeger drie zien vanuit Emmen. Nu staan ze er uiteraard nog, maar de laatste die nog in gebruik is, zal over tien jaar ook ontmanteld en verleden tijd zijn.

 

Hoe verder bij mij vandaan, hoe beter, in dit geval... Arme Japanse bevolking... ze zouden het halve land acuut moeten evacueren en alle visactiviteiten moeten staken, maar dat is 'onmogelijk' dus we kunnen inderdaad het tragische scenario tegemoet dat we heel veel schokkende berichten uit Japan krijgen.

 

Kuddo voor @f150

Link to post
Share on other sites

Wat me Net nog tebinnen schiet, we waren eens op vakantie in zuid-duitsland we hadden daar een appartement gehuurd op een boerderij bij een bejaard echtpaar.

Op een avond zaten we gezamelijk in de tuin en kwam Tsjernobyl ter sprake.

Deze mensen hadden het over een pikzwarte wolk die aan kwam drijven de zon werd gewoon versuisterd uit die wolk kwam regen die stof achter liet.

Door de autoriteiten werden ze gewaarschuwd dat ze geen spinazie meer van het land mochten eten.

Al het anderen kon wel gewoon gegeten worden.

 

Kan die wolk fall-Out zijn geweest?

En waarom mag je geen spinazie eten en de rest wel?

Link to post
Share on other sites
En waarom mag je geen spinazie eten en de rest wel?
Dat heet sussen.

Dat is zoiets als, de autoriteiten geven aan dat één ding niet mag, en de rest wel, dan gelooft het volk het wel.

Eigenlijk mag je niks van het land eten, maar dat is economisch natuurlijk een ramp want dan kan er ook niks geëxporteerd worden, of verwerkt in potten Hak en blikvoer.

Link to post
Share on other sites

over sussen en zwijgen gesproken :mad: :

Ons voedsel mocht plotseling een stuk radioactiever zijn dan tot die tijd veilig werd geacht. Waarom? Om de import van levensmiddelen uit Japan niet te frustreren. Kennelijk is dat belangrijker dan de voedselveiligheid van Europese burgers.

 

Hoe kon de EU deze normen zomaar aanpassen? Door een oude noodverordening uit de kast te trekken, die daar kennelijk nog steeds klaar lag. De verordening stamde uit 1989, na de nucleaire ramp in Tsjernobyl en was bedoeld om 'voedseltekorten te voorkomen'.

 

bron: https://www.foodwatch.nl/onze_campagnes/giftige_stoffen_in_voedsel/radioactiviteit/radioactiviteit_uit_japan/index_nl.html

Link to post
Share on other sites

Ik heb ooit iemand ontmoet die bij een melkproducent werkte en metingen deed. Die persoon verklaarde dat de dosissen radioactiviteit in de periode van Tschernobyl fors stegen. De melk werd gewoon verpakt en verkocht. Ik herinner me ook dat er in België geen enkele maatregel genomen werd. Armand Pien moest zelfs verklaren dat er geen probleem was, onder druk van de Belgische overheid. Daar bestond een youtube filmpje van dat je tot een jaar of drie geleden kon bekijken. Dat filmpje werd offline gehaald. Armand verklaarde jaren na zijn pensionering dat dit het enige was waar hij in zijn carrière spijt van had, dat hij de 'orders' van de overheid had gevolgd. Dat heeft alleen mijn wantrouwen in de overheid vergroot en is er zelfs een van de bronnen van.

 

 

Het interview zelf is niet meer te vinden - overheid en veiligheidsdienst, weet je wel - maar een recent artikel dat vrij precies omschrijft wat er aan de hand was en hoe de vork aan de steel zat wel. En wie was er toen minister ? Miet Smet, de derde slet van Wilfried Martens, onze oppertsjeef met zijn katholieke principes (en zijn drie vrouwen). Tiens was dat niet voorbehouden voor moslims ?

http://www.demorgen.be/dm/nl/5397/Milieu/article/detail/1238375/2011/03/19/Het-gevaarlijkste-weerpraatje-uit-de-vaderlandse-geschiedenis.dhtml

 

Ik kan mij uit mijn jeugd ook niet herinneren dat er toen zoveel kankers waren als nu. In mijn vriendenkring zijn ettelijke mensen intussen kankerpatiënt. Relatief jonge mensen die in de periode van de ramp tieners waren. Het gaat om allerlei soorten kankers : teelbalkanker, darmkanker, keelkanker, longkanker, ... .

 

In Nederland werden de koeien toen binnengehouden, in Frankrijk werd de spinazie vernietigd. Ik herinner me dat mijn moeder die weken spinazie klaarmaakte omdat ze goedkoop was op de markt ... .

Link to post
Share on other sites
Ik heb ooit iemand ontmoet die bij een melkproducent werkte en metingen deed. Die persoon verklaarde dat de dosissen radioactiviteit in de periode van Tschernobyl fors stegen. .
Ja, ik ook, van de Wageningse Universiteit, hij deed metingen en onderzocht groenten en melk en kazen in Tsjernobyl en Nederland. Ik krijg zijn verslag online niet geopend, maar weet dat het nog wel bij zijn vrouw ergens in de kast staat, dus daar maar even zoeken.Oja, hijzelf overleed, kanker, hoe kan het ook anders.
Link to post
Share on other sites
Ja, ik ook, van de Wageningse Universiteit, hij deed metingen en onderzocht groenten en melk en kazen in Tsjernobyl en Nederland. Ik krijg zijn verslag online niet geopend, maar weet dat het nog wel bij zijn vrouw ergens in de kast staat, dus daar maar even zoeken.Oja, hijzelf overleed, kanker, hoe kan het ook anders.

 

Er is geen enkel fragment van dat weerbericht terug te vinden, alles werd professioneel uit het collectieve archief gehaald, een recent en objectief krantenartikel over toen vond ik wel nog, dat geeft goed waar het om ging.

Link to post
Share on other sites

"Doordat de Russische regering onjuiste informatie doorstuurde, was het voor de Europese landen heel moeilijk de gevaren van de ramp in te schatten en de gepaste maatregelen te treffen. Later sprak men zelfs van een doofpotaffaire: de Europese regeringen zouden met opzet de ernst van de ramp voor de bevolking hebben verzwegen.

 

Deze doofpot-theorie werd nog versterkt door het gerucht dat de Belgische regering Armand Pien, de toenmalige populaire weerman in België, had verplicht de werkelijke meetresultaten te vervalsen. Pien had op vrijdag 2 mei 1986 om 11 uur nog in een radioprogramma verklaard dat er absoluut geen gevaar was. Later bleek dat op dat moment reeds heel België getroffen was door ioniserende straling.

 

In een Humo-artikel verduidelijkt Pien wat er werkelijk aan de hand was:

"2 mei 1986 is voor mij de zwartste dag van mijn leven geweest. Ik weet nog zeer goed dat het vrijdagvoormiddag was. Ik had op BRT-2 net het weerpraatje met Lutgart Simoens gehad. De luchtvoorzieningen waren zeer gunstig voor ons. Er stond een zuid-west circulatie. En ik weet nog heel goed dat ik gezegd heb: ‘Voor ons bestaat er niet het minste gevaar’. Toen ik hier buitenkwam was het na elven en de gegevens die hier binnenliepen... Vergeet niet dat metingen bewerkt moeten worden. Van de radioactiviteit die men kent, moet eerst de natuurlijke radioactiviteit worden afgetrokken om de reële cijfers te krijgen, dus dat duurt een tijdje. Toen ik de cijfers zag en de sprong die gemaakt was... Ik weet nog dat dokter Malcord, directeur van het KMI, onmiddellijk telegrammen gestuurd heeft naar premier Martens, het Staatssecretariaat van Leefmilieu en alle betrokken instanties en om drie uur 's middags zat iedereen al op het kabinet van Staatssecretaris Smet, mét de metingen maar ook met de informatie uit de Sovjet-Unie dat de ramp helemaal niet erg was. Hoe kun je op basis van verkeerde informatie maatregelen treffen?"

Armand Pien in Humo, 14 mei 1987 "

 

Dit haal ik van de Nederlandse Wikipedia....heb het vorige week of week ervoor ook al een keer geplaatst, in topic over Japan.

Beelden van Pien kan ik ook niet vinden, hoezo doofpot.

Link to post
Share on other sites

26 april 1986 is voor mij ook een onvergetelijke dag. Ik was 17 jaar toen de berichten over de ramp in Tjernobyl binnen druppelde. Om het geheugen op te frissen heb ik een aantal kranten artikelen opgezocht:

 

[ATTACH=CONFIG]7064[/ATTACH]

De Telegraaf kopt op 1 mei 1986 dat de berichtgeving marginaal is. Ondanks dat er honderden meters in Europa staan, wordt nergens duidelijk wat de stralingswaarden zijn. Deze zijn ook niet genoemd in de dagbladen.

 

[ATTACH=CONFIG]7065[/ATTACH]

Het Reformatorisch Dagblad meldt op 9 mei dat jaar dat er een import verbod komt. Normen worden nergens genoemd - alleen Denemarken heeft een strengere maatregel, maar wat en hoe blijft een raadsel.

 

[ATTACH=CONFIG]7066[/ATTACH]

Het Limburgs Dagblad weet een maand later, 11 juni, al te melden dat groente en fruit niet gecontroleerd hoeven te worden..

 

[ATTACH=CONFIG]7067[/ATTACH]

Maar een week, 16 juni 1986, later staat in de Leeuwarder Courant dat de luchtfilters 40-100x meer radioactiviteit bevatten dan nodig is voor de kwalificatie 'radioactief afval'. Je kunt je nauwelijks voorstellen hoe hoog de waardes dus zijn geweest!

 

[ATTACH=CONFIG]7068[/ATTACH]

8 september 1986: de Nederlandse melk is zo radioactief, dat Brazilië de verwerkte poeder niet meer wil importeren.

 

[ATTACH=CONFIG]7069[/ATTACH]

Twee jaar later, 7 juli 1988, bevat rendiervlees nog twee keer de maximale waarde. Het is onmiskenbaar een groot Europees probleem. Dit jaar nog werd er (biologische) jam vernietigd van bessen uit Oost Europa als gevolg van Tjernobyl.

 

Hoe kunnen we verwachten dat we vandaag de dag eerlijke informatie krijgen van onze overheid..

Link to post
Share on other sites

Precies. En dat er nog niets veranderd is konden we deze week zien in het filmpje van de Japanse dame die vertelt over de maatregelen van de overheden daar. Ook bij ons zijn er wel studies over de gevolgen van de rampen maar het publiek krijgt geen resultaten te zien. Is dat niet veelzeggend. De treinramp in Wetteren, is ook zo een mooi voorbeeld van ontkenning. En dat is nog maar een ramp van beperkte omvang.

Link to post
Share on other sites

De Nederlandse reactie op de kernramp in Tsjernobyl

 

Er waren niet eens stralingsmeters

De ontploffing van Reactor Nummer Vier in Tsjernobyl in de Oekraïne op 26 april 1986 zorgde ook in Nederland voor grote paniek. Op een buitenlandse kernramp van deze omvang was de Nederlandse regering niet voorbereid. Een haastig samengesteld crisisteam moest de volksgezondheid zo veel mogelijk te beschermen.

 

Zweden, 27 april 1986. Een medewerker van kerncentrale Försmarck haalt een stralingsmeter over zijn kleren. Het is een routinecontrole, die meestal tot geruststelling leidt. Maar op deze zondag tonen de cijfers een stralingsniveau dat fors hoger is dan in Zweden maximaal toelaatbaar. De centrale wordt stilgelegd, op zoek naar een mogelijk lek. Maar de achtergrondstraling blijkt in heel Zweden verhoogd: de radioactieve bron moet buiten de eigen grenzen worden gezocht.

 

De Zweedse regering neemt contact op met alle Europese collega’s. Weten zij misschien meer? Uiteindelijk wordt op basis van ingewikkelde berekeningen en informatie van inlichtingendiensten vastgesteld dat er waarschijnlijk iets mis is met de kerncentrale in Tsjernobyl, in de Sovjetrepubliek Oekraïne. Moskou geeft nog altijd geen krimp.

 

Ook in Nederland werd in dat weekend een verhoogd stralingsniveau gemeten, maar dat was ‘niet verontrustend’. Als het ging regenen, was er wel een probleem. Dan zou er radioactieve neerslag vallen voordat de radioactieve jodium was uitgewerkt. De regering ging er voorlopig van uit dat Nederland veilig was, omdat er geen regen was voorspeld. Toch werd er direct een ‘bestuurlijk coördinatieteam’ samengesteld, dat moest besluiten hoe te reageren op de ramp. Er waren natuurlijk noodplannen voor ongelukken in Dodewaard of Borssele, of de kernreactor Doel in Vlaanderen, maar voor een buitenlandse kernramp van deze omvang bestond geen scenario.

 

Ieder ministerie dat dacht geraakt te worden door het Tsjernobyl-probleem, wees een ambtenaar aan om in het interdepartementale team met zijn collega’s te overleggen. Uiteraard waren het ministerie van Volksgezondheid en Milieu en dat van landbouw van de partij, maar ook Economische Zaken, Buitenlandse Zaken en Verkeer hadden met de ramp te maken.

 

Het eerste wat het crisisteam deed was zo veel mogelijk informatie verzamelen. Waar in Europa werd hoeveel straling gemeten? Van radioactief jodium, selenium of cesium? Wat was het niveau in de lucht, het water, de grond, het voedsel, onze lichamen? Nederland was niet het enige land dat hier graag een antwoord op wilde. Alle Europese landen stuurden elkaar memo’s met de strekking: ‘Hoe is het bij jullie?’ En ook de ambassades van bijvoorbeeld de Filippijnen en Australië klopten bij de Nederlandse regering aan met een verzoek om informatie. Want konden zij de Nederlandse export, met name melk, nog wel vertrouwen?

 

Iedereen wilde iets anders weten. En er was zelfs geen Europese overeenstemming over de eenheid waarin radioactiviteit moest worden gemeten. Waar de een werkte met Sievert, sprak de ander van Curie en een volgende van Becquerel of Rem. Het was een flinke klus om op alle memo’s te reageren en wijs te worden uit de verkregen antwoorden.

 

Ook de Warschaupactlanden werden met memo’s bestookt, maar de resultaten waren niet altijd bevredigend. Zo presteerde Roemenië het om aan drie westerse landen drie verschillende cijfers te geven over het stralingsniveau op dezelfde tijd en plaats.

 

Rendiervlees

In de eerste week na het ongeluk werd er in Nederland vooral geïnventariseerd. De ramp overviel ons land volledig. Zo waren er voor sommige radioactieve stoffen niet eens meters; die moesten in alle haast in Frankrijk worden aangeschaft.

 

In Zweden, waar het al geregend had, waren al een paar maatregelen getroffen. Zo mochten kinderen tussen de 0 en 5 jaar er geen melk drinken, moest het eten van rendiervlees door iedereen vermeden worden en bleven de koeien op stal. Bij welke doses zouden zulke maatregelen ook in Nederland gepast zijn? Hoe hoog moest de straling zijn om mensen te gaan evacueren? En wanneer was het verstandig mensen te adviseren om binnen te blijven? Was het wijs om landbouwproducten te vernietigen, en welke dan? Was een schadeclaim in de richting van de Sovjet-Unie in dat geval gepast? Was de melk nog wel veilig? En het drinkwater? Moesten er jodiumpillen worden ingeslagen?

 

Reisorganisaties namen contact op met het crisisteam, dat onderdak had gevonden in een leegstaand overheidsgebouw in Leidschendam. Moesten zij de mensen die op dat moment op rondreis waren in Oekraïne of Polen terughalen? Het Nederlandse antwoord was onomwonden ‘ja’, maar de Sovjetreisorganisatie Intourist was daar verbolgen over. De Sovjetburgers zelf bleven in die regio achter, en die waren toch ook niet ziek? Vrachtwagens uit Oost-Europa werden aan de grens teruggestuurd, Nederlandse auto’s die ervandaan kwamen grondig schoongemaakt.

 

De rampenplannen voor de Nederlandse kerncentrales werden opnieuw onder de loep genomen. Ze waren gebaseerd op onder meer het ongeluk in Three Miles Island in Harrisburg, Pennsylvania, en dat in Windscale (Sellafield) in Groot-Brittannië. Maar het stralingsniveau dat in Zweden gemeten was, benaderde de percentages die in Nederland verwacht werden na een brand in Dodewaard. Dat kon dus niet kloppen.

 

Zo ging er een week voorbij vol hectiek en onzekerheid. Op 2 mei moest er voor het eerst echt gehandeld worden: het KNMI voorspelde regen. De regering kondigde meteen een ‘graasverbod’ af. Alleen wanneer de koeien geen radioactief gras zouden eten, kon hun melk onbesmet blijven.

 

Zo’n maatregel leidt natuurlijk tot schrik. Milieuminister Pieter Winsemius regelde daarom dat hij te gast kon zijn bij het TROS-programma Tineke. Daar vertelde hij dat de situatie weliswaar ernstig was, maar vooralsnog geen reden tot paniek gaf. Er werden vijftig telefoonlijnen geopend waar burgers dag en nacht terechtkonden met vragen.

 

Dagelijks kwamen er vele honderden telefoontjes binnen, de mensen waren er helemaal niet gerust op. Waarom werd op de Duitse televisie gezegd dat kinderen niet op het gras mochten spelen en dat zwangere vrouwen een picknick beter konden vermijden? Waarom werd dat dan voor Nederlanders wél veilig geacht? Er waren geen Europese richtlijnen over de maatregelen die nodig waren. Daarom ontstond ook daarover een memostroom.

 

Een advertentie in roddelblad Privé die een pil tegen straling aanprees, hielp niet om de gemoederen tot bedaren te brengen. De ministers lieten verschillende persberichten uitgaan om te zeggen dat zo’n pil helaas echt niet bestond.

 

Voor boeren werd een afzonderlijk informatiecentrum met dertig telefoonlijnen ingericht. De boeren begrepen de bedoeling van het graasverbod en waren opgelucht dat zo alle melk buiten de verdenking van radioactiviteit zou blijven, maar blij waren ze natuurlijk allerminst. Ze wilden weten hoe lang hun dieren binnen zouden moeten blijven, want ze hadden maar een beperkte hoeveelheid wintervoer op voorraad.

 

Op 6 mei was het tijd voor de volgende ronde maatregelen. Radioactieve stoffen hechten zich aan de oppervlakte, vandaar dat gewassen met relatief groot oppervlak snel ‘radioactief’ worden. Maar ook bladgroenten als sla, prei en spinazie zaten na de eerste regenbuien onder het cesium. Daarom werd besloten alle spinazie te vernietigen.

 

Het was niet helemaal duidelijk hoe zinvol dat was, omdat men niet wist welke dosis gevaarlijk was, maar in Leidschendam wilde men geen risico’s nemen. Zeker spinazie leek gevaarlijk, omdat mensen de groente doorgaans fijnkoken en er dus heel veel van gebruiken. Bovendien is het een belangrijke basis voor babyvoeding. Voor sla en prei gold dat allemaal niet en daarom kregen die groenten het voordeel van de twijfel.

 

Tuinders mochten verder hun planten geen slootwater geven en daar niet mee sproeien: dan zou het water immers óp de planten komen en kon de radioactiviteit zich aan de oppervlakte hechten. De schildklieren van wild en slachtvee raakten vol met radioactief jodium en moesten dus vernietigd worden – de rest van het vlees was overigens nog goed. Ook paddenstoelen nemen zeer veel straling op, maar omdat de champignonteelt in Nederland doorgaans binnen plaatsvindt, bleven de champignons gespaard.

 

 

vervolg in volgende bericht

Link to post
Share on other sites

vervolg...

 

 

Melkpoeder

Persbureaus probeerden ondertussen inzicht te krijgen in de situatie in Tsjernobyl. Dat was lastig, want de correspondenten mochten van de Sovjet-autoriteiten geen gebruikmaken van de telexverbindingen die normaal gesproken tot hun beschikking stonden – blijkbaar wilden ze toch verhinderen dat er te veel informatie naar buiten kwam. Met veel moeite werd informatie opgeduikeld over Pripyat, de grote stad naast de reactor. Dat bleek een gewone, relatief nieuwe Sovjetstad, met 50.000 inwoners. Die waren allemaal geëvacueerd.

 

Moskou gaf aan dat er wel doden waren gevallen, maar vooral brandweermannen die aan stralingsziekte waren overleden. Ook waren er enkele gewonden – weer vooral brandweermannen –, maar die werden in goede ziekenhuizen behandeld. Dat er echt geen reden was tot paniek, moest blijken uit foto’s in verschillende Sovjetkranten. Daarop stond een boer op een kolchoz in de buurt van Pripyat al een paar dagen na het ongeluk glimlachend zijn werk te doen.

 

Dat er in het Westen zo’n ophef over Tsjernobyl werd gemaakt, was louter propaganda, vertelden de autoriteiten aan het Sovjetpersbureau Tass. Waarschijnlijk was het besluit om een kleine ramp op te blazen tot iets groots al lang voor 26 april genomen, dacht Moskou. De Sovjet-Unie had immers aangegeven haar kernwapenarsenaal niet verder te willen uitbreiden en daarmee veel internationaal krediet gewonnen, stelde het bericht.

 

Omdat het Westen dat goede voorbeeld niet volgde, had de NAVO gezichtsverlies geleden. Nu werd Tsjernobyl aangegrepen om het gunstige imago van de Sovjet-Unie te bezoedelen. Het Kremlin gniffelde dan ook om de West-Europese burgers die nu vraagtekens begonnen te zetten bij kernenergie. ‘Daar hadden ze zeker geen rekening mee gehouden, dat je het weer terugkrijgt als je overdrijft.’

 

De andere Warschaupactlanden reageerden al even afwerend. Zo was de Poolse regering woedend over een lading melkpoeder die ze van de Verenigde Staten had gekregen. Toegegeven: melkpoeder kon nuttig zijn als er sprake was van radioactieve koemelk. Maar omdat het geschenk gepaard ging met een ‘portie arrogante beledigingen’ van de Amerikaanse Senaat, was het niet welkom. In plaats daarvan doneerde Warschau vijfduizend slaapzakken aan de stad New York, zodat de vele daklozen daar in warmte konden slapen. Dát was pas humanitaire solidariteit!

 

Nu was de Amerikaanse reactie op Tsjernobyl inderdaad eigenaardig. De tweede man van de Sovjet-ambassade werd op 2 mei van de tennisbaan geplukt om zich voor het Congres te verantwoorden voor Tsjernobyl. Nog nooit was een buitenlandse ambassade op die manier tot de orde geroepen. Het was des te vreemder, omdat de Verenigde Staten zelf op geen enkele manier getroffen waren door de ramp.

 

Ook de BRD beging een diplomatieke misser. Daar werd op 9 mei gesproken over schadevergoedingen voor de Duitse boeren. Er werd overwogen om de kosten te verhalen op de Sovjet-Unie. 9 Mei was in de Sovjet-Unie echter de Dag van de Overwinning. De nederlaag van de Duitsers werd gevierd en de gevallenen werden herdacht. ‘Misschien moeten we Duitsland ook maar eens een schadeclaim sturen!’ was het commentaar van de communistische kranten.

 

Voedselmonsters

Het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken besloot zich zo voorzichtig mogelijk op te stellen. Het was het best als alle communicatie met de Sovjet-Unie in Europees verband verliep. Bovendien werd grote waarde gehecht aan het Internationaal Atoomagentschap, waar Hans Blix destijds al de scepter zwaaide. Moskou nam vrijwillig deel aan het agentschap, en als de andere landen te negatief reageerden, zou de IAEA misschien alle grip op de kerncentrales in de Sovjet-Unie kwijtraken. Blix was uitgenodigd om het Tsjernobyl-gebied te bezoeken.

 

Later werd ook de Nederlandse ambassadeur in Moskou uitgenodigd om naar Oekraïne te komen om daar met eigen ogen te zien hoe veilig het daar was. De Sovjet-Unie stelde zich op dat moment al wat milder op; zo waren enkele Amerikaanse artsen welkom in de speciale ziekenhuizen die in Moskou voor de slachtoffers waren ingericht. Toch wees de ambassadeur de uitnodiging af. Hij geloofde niet dat hij daar werkelijk nuttige informatie zou krijgen. Bovendien vreesde hij voor zijn gezondheid.

 

De veiligheid van het ambassadepersoneel in Oost-Europa was een punt van zorg voor Buitenlandse Zaken. Uiteraard heerste er in Moskou grote paniek onder de medewerkers. Omdat er ook in Moskou veel eten uit de Tsjernobyl-regio te koop was, vroegen zij om een stralingsmeter. Hoewel het voor leken moeilijk is om de meters te gebruiken en ze regelmatig gekalibreerd moeten worden, kregen ze er wel een.

 

Bovendien stuurden alle ambassades in Oost-Europa nog maandenlang voedselmonsters naar Den Haag. Ze moesten een standaardboodschappenlijstje verzamelen, zodat een duidelijk beeld kon ontstaan. Het lijkt er niet op dat er ergens een gevaarlijk hoge straling werd aangetroffen. Wat wel opvalt is dat champignons en spinazie vrijwel nergens te krijgen waren, terwijl die volgens de verschillende Oost-Europese autoriteiten wél gewoon gegeten konden worden.

 

De ramp in Tsjernobyl had in Nederland ook politieke impact. Op 7 mei zou de Tweede Kamer een besluit nemen over de locatie van twee nieuw te bouwen kerncentrales. Dat onderwerp werd stilletjes van de agenda afgevoerd. In plaats daarvan werd gesproken over Tsjernobyl. De ramp vond midden in de verkiezingstijd plaats en dat was aan de inbreng van de verschillende Kamerleden te merken.

Zo sprak scheikundige Reinier Braams van de VVD – voorstander van kernenergie – consequent over de ‘ramp met de grafietreactor’, om onderscheid te maken met onze eigen, Nederlandse reactors, die met water worden beschermd. Dick Tommel van D66 was boos over het feit dat de Tweede Kamer nu pas – weken na 26 april – sprak over de ramp. Landbouwminister Braks, die aanvankelijk had gesproken van een ‘bosbrand met een greppel eromheen’, kreeg er van meerdere partijen van langs. Hij moest toegeven dat hij de omvang van de ramp behoorlijk had onderschat.

 

De regeringspartijen, die voorstander waren van kernenergie, worstelden met hun standpunt. Ze wilden nog steeds graag dat de nieuwe kerncentrales er kwamen, maar dat zou ze in deze tijden van paniek zeker stemmen kosten. Daarom werd besloten dat het nu, nu er nieuwe informatie over de impact van een kernramp beschikbaar was, niet opportuun was om zonder de plannen nog eens goed te bekijken tot bouw over te gaan. Maar, zo beloofde VVD’er Gijs van Aardenne, de minister van Economische Zaken, van uitstel zou geen afstel komen.

 

Experiment

Dat kwam er dus wel. Over de nieuwe kerncentrales is niet meer gesproken. Het crisisteam is bovendien nog maanden bezig geweest met de ramp. Het graasverbod kon al op 7 mei worden opgeheven, omdat er in melk nauwelijks straling werd gemeten. Het aantal telefoonlijnen kon langzaam worden teruggebracht, tot er op 8 juli nog maar twee over waren. De ANWB kreeg wel nog zo’n twee- à driehonderd telefoontjes per dag, van mensen die wilden weten of ze veilig met vakantie konden naar bijvoorbeeld Joegoslavië of Zweden. Het negatieve reisadvies betrof toen alleen nog maar Oekraïne, Wit-Rusland en Litouwen.

 

Er waren conflicten met Maleisië en de Filippijnen, die consequent alle Nederlandse melk weigerden omdat die radioactief zou zijn. De regering kreeg petities aangeboden, onder meer van Japanse doopsgezinden en Oostenrijkse schoolkinderen, of Nederland kon afzien van het gebruik van kernenergie.

 

Ook werd er nog gewerkt aan de financiële afwikkeling van de ramp. Er moest worden geïnventariseerd hoeveel kosten er eigenlijk gemaakt waren en wie die moest betalen, want daar was in het vuur van de strijd geen oog voor geweest. Maar het belangrijkste was dat er nieuwe rampenplannen werden opgesteld, ook voor problemen met buitenlandse reactors. Inmiddels wordt er op dit vlak in Europees verband goed samengewerkt en het Internationaal Atoomagentschap in Wenen speelt nu een grotere rol.

 

De Sovjet-Unie gaf op 21 augustus eindelijk openheid van zaken. Partijkrant Pravda schreef dat de regering dat niet eerder had willen doen, omdat er anders paniek was ontstaan, en dat is schadelijk voor de volksgezondheid. Maar nu mocht iedereen weten dat er op 26 april in Reactor Nummer Vier in Tsjernobyl een experiment was uitgevoerd. Daarvoor moesten de veiligheidssystemen worden uitgezet. Toen het experiment mislukte, vloog de reactor in brand. Dat leidde, in de woorden van de Sovjet-Unie, tot een ‘beperkte kernramp’.

 

Dit artikel is gebaseerd op ambtelijke documenten en correspondentie uit het archief van het ministerie van Buitenlandse Zaken en de Handelingen van de Tweede Kamer.

 

http://www.historischnieuwsblad.nl/nl/artikel/25935/de-nederlandse-reactie-op-de-kernramp-in-tsjernobyl.html

  • Leuk 1
Link to post
Share on other sites

Maar we pikken het toch, allemaal. Toen en nu.

 

Die Japanse vrouw vertelt wat rond haar gebeurt, wij weten een beetje wat er rond Tsjernobyl gebeurde, vooral de mis-informatie.

Maar we zijn als makke schapen. Murw.

Niemand doet er wat mee.

 

Ook ik niet, want wat moet en kan ik dan, en tegen wie. Tegen de EU? Tegen onze Rutte(die nooit naar het volk luistert)

Tegen wie zou ik wat kunnen doen? Ik kan wel lekker eten preppen en een waterfiltertje, maar dat eten is nog steeds besmet hoor. Niet meer met die hoge dosis maar wel nog besmet. Zit ik mezelf lekker te vullen met radioactief spul.

 

Ahum...de avond en het vele werken van vandaag doet een aanslag op me(Stuudje zet die alu-hoed af, hupsakee) maar je begrijpt wel wat hier staat. We pukken het en volgen als makke schapen.

  • Leuk 2
Link to post
Share on other sites

In die tijd waren er nog niet veel preppers in NL en omstreken die over meetapparatuur beschikten, anders had zeker de pleuris uitgebroken over het elieg en bedrieg van de overheden. Nu nog hebben we te maken met de gevolgen van die ramp. Ik heb wel eens een documentaire gezien van Russen die daar in de buurt wonen en een aantal overlevenden woont daar nog. Ze eten dagelijks duizenden keren de toegestane hoeveelheid besmet voedsel.

 

En wat zouden de gevolgen zijn van die ramp in Japan? Nee hoor, u kunt de gevangen vis gewoon consumeren.:mad:

Link to post
Share on other sites

Hier zie je hoe Amerikaanse militairen gedurende 15 jaar tienduizenden tonnen radioactief afval in de Atlantische oceaan dumpen. Uiteindelijk is het hele schip naar de bodem afgezonken omdat het totaal besmet was..

Het filmpje is kersvers, net 50 views:

 

 

Ziekmakend.

Link to post
Share on other sites
Hier zie je hoe Amerikaanse militairen gedurende 15 jaar tienduizenden tonnen radioactief afval in de Atlantische oceaan dumpen. Uiteindelijk is het hele schip naar de bodem afgezonken omdat het totaal besmet was..

Het filmpje is kersvers, net 50 views:

 

 

Ziekmakend.

 

Wtf?!? Als je ziet wat een aantallen er in de zee zijn verdwenen?! En die zijn mogelijk al aan het rotten of al doorgerot...... Soms is het echt niet te bevatten, waarom, waarvoor en de hoeveelheid......... Ja, ziekmakend f150

Link to post
Share on other sites

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt dit nu plaatsen en later registreren. Indien je reeds een account hebt, log dan nu in om het bericht te plaatsen met je account.

Gast
Reageer op dit topic...

×   Geplakt als verrijkte tekst.   Herstel opmaak

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in


×
×
  • Nieuwe aanmaken...