Ga naar inhoud

Het forum is weer online!

Welkom mede-preppers, zoals jullie zien is het forum na 4 jaar weer online. Tijd voor een feestje! Je kunt met je oude gebruikersnaam en wachtwoord inloggen. Als dit is gelukt, pas dan gelijk je e-mailadres aan. Deze klopt namelijk niet meer omdat we die 4 jaar geleden hebben verwijderd.

Weet je je wachtwoord niet meer? Dan kan je de wachtwoord vergeten functie NIET gebruiken, omdat we je e-mailadres dus niet meer hebben. Mail in dat geval naar forum@preppers.nl en noem je gebruikersnaam en voeg een notificatiemail bij van het oude forum als je die nog hebt.

Mocht je echt niks hebben mail ons dan sowieso je gebruikersnaam, we zullen je dan verdere instructies geven!

John Durden

"Mag ik dan bij jou?"

Recommended Posts

Uit verschillende reacties hier en in gesprek met mensen, hoor ik vaker de reactie van familie en vrienden die erop neerkomt "gaaf dat je het doet, als het echt fout gaat weet ik je te vinden".

 

Nog even los van de brutale ondertoon van "entitlement", wijst dit waarschijnlijk wel op een heel reëel scenario. Namelijk dat als het echt mis gaat, de mensen gaan zoeken naar veilige plekken, voedsel en water.

 

Is hierover al een keer gesproken hier? Wat doe je dan? Bewapenen en beschermen? Verbergen? Maar wat is dan de ethische overweging? In de laatste oorlog waren boeren ook de redders van veel stadsmensen.

 

Prep je altijd alleen voor jezelf, je gezin? Hoe breed trek je de cirkel? Voor de gelovigen onder ons: waar trek je de grens tussen 'naasten' en 'vreemdeling'?

 

Ben benieuwd.

 

JD

  • Leuk 7

Deze post delen


Link to post
Share on other sites
Begin nu je eigen moestuin. Bekijk de zadenpakketten Op zoek naar waterfilters, messen, tools of lang houdbaar eten? Ga dan naar www.prepshop.nl!

Goed topic!

 

Om als eerste even aan te halen mbt je stelling “In de laatste oorlog waren boeren ook de redders van veel stadsmensen”, die mening hangt er van af vanuit welke hoek je het bekijkt.

 

Ik verblijf in het gebied waar velen toen hun toevluchtsoord vonden.

Als je hier met de 80 plussers praat

hoor je dat er veel boeren schathemeltje rijk zijn geworden van die arme drommels. (En dat blijft niet bij één verhaal)

 

Om weer ontopic te gaan, hoe ga je met niet preppers om die je ten tijde van ellende komen bezoeken, dat is een hele moeilijke vraag.

Ik las ooit eens als reactie op bovenstaande vraag: “Why do you want to die in my front yard?”.

Ook hoor je vaak dat je de mensen om je heen bewuster moet maken.
Ik vind het persoonlijk maar een hele moeilijke vraag hoe je hier mee om gaat.


Ik ben er persoonlijk dus nog niet helemaal over uit hoe je zoiets aan moet pakken en ben derhalve nieuwsgierig naar ieders inzicht.

  • Leuk 5

Deze post delen


Link to post
Share on other sites

Recent postte ik "de eerste reactie is heel vaak 'als het oorlog wordt, kom ik naar jou'. Dat is de schizofrenie van vandaag: weten dat het zo gek niet is, maar de ander wel voor gek verklaren."

Omdat we onze zelfvoorzienende levensstijl nogal actief uitdragen en ik zakelijk bij tientallen (overheids)instanties en grote organisaties betrokken ben voor het opstellen van risico analyses en privacy gerelateerde aspecten, hoor ik die opmerking meer dan me lief is.

 

Ondanks dat het allemaal tamelijk hypothetisch is, zal ik proberen er een paar dingen van te zeggen. 

 

Ten eerste hebben we met een aantal mensen (van dit forum) afspraken dat we elkaar bij zullen staan. Omdat we al 7 jaar regelmatig afspreken en elkaars gezinnen kennen is dat - ondanks de onderlinge verschillen die er zijn - een goede afspraak met een gezonde wederkerigheid. Bovendien nemen ze, behalve vriendschap, ook wat mee (skills/preps). 

 

Daarnaast hebben we veel familie en vrienden. En ondanks dat ze denken in een paradijselijk en eeuwigdurend utopia te leven, zullen we ze niet laten staan. Wel zullen we bedingen dat ze zich zullen inspannen om zoveel mogelijk bij te dragen aan voedselvergaring, -bewerking, -conservering en het leefbaar houden van je directe omgeving. En vanzelfsprekend het gezag accepteren van de eigenaars. Praktisch gezien hebben we genoeg ruimte en voorzieningen om zeker met 50-60 man te leven.

 

Mensen die verder weg staan (vrienden van vrienden, familie van familie, 'van horen zeggen') kun je simpelweg niet helpen omdat je - mede door bovenstaande - aan de grenzen zit van wat haalbaar en leefbaar is. Die zullen moeten accepteren dat ze zichzelf moeten behelpen, hoe triest of schrijnend het mogelijk ook is. 

 

Tenslotte: de categorie profiteurs, klaplopers en uitbuiters die denken te kunnen parasiteren op dat wat je met hard werken en kostbare keuzes hebt opgebouwd en je dat proberen afhandig te maken zijn vanzelfsprekend niet welkom (understatement). En met een aan drie zijden omringd terrein door water, een enkele oprit en een grote groep (deels geoefende en zeer weerbare) mensen is er heel wat nodig om daar doorheen te komen.

 

  • Leuk 9

Deze post delen


Link to post
Share on other sites

Ik prep voor 11 en heb een voedselvoorraad die nogal fluctueert (verversing, roulatie, interen etc.) voor ongeveer een jaar. Mits we ons bij een shtf ons huidige dieet aanpassen en beter rantsoeneren.

 

Nu zijn er wat vrienden en mede preppers die altijd welkom zijn, maar bij 20+ personen gaat je voorraad hard achteruit. Deze zal dan aangevuld moeten worden door jagen, boeren en voedsel uit de natuur wat gelukkig voor handen is voor een kleine groep.

 

Met 20-30 personen is het al behoorlijk lastig om dan alle neuzen dezelfde kant op te krijgen en grotere groepen gaat al bijna niet werken zonder grote problemen. 

 

In theorie is iedereen welkom m.u.v. de profiteurs. Preppen is ook een stukje investering/verzekering geweest waarbij ons gezin nu de premie betaald. Dus niet iedereen hoeft hiervan te profiteren bij een shtf.

 

Aan de andere kant ben je ook mens dus een sociaal wezen, dat ook voor anderen klaarstaat indien nodig. Hierin zul je hard moeten zijn en het zakelijk moeten bekijken/afwegen. Wie wat bijdraagt en een aanwinst voor je groep is kun verwelkomen, anderen moet je afwijzen.

 

Bijvoorbeeld mijn off grid solar installatie van 12kw die ons misschien wel tot 20 jaar van elektriciteit kan voorzien. Wie wil hier niet over beschikken tijdens een shtf? Dat heeft een aardige duit gekost, maar het is onbetaalbaar bij een shtf.

 

Ik zal mijn spullen dan ook met hand en tand verdedigen.

 

Ik hoop dat de verzekering nooit hoeft uit te keren, maar ben er niet gerust op gezien onze geschiedenis en wat er momenteel om ons heen gebeurd.

 

Hoewel we de basis op orde hebben, zijn er nog 1001 dingen die je graag nog zou willen. 

  • Leuk 7

Deze post delen


Link to post
Share on other sites

Goeie responses allemaal zeg.
@Greener : helemaal eens dat een echte shtf al een aantal x voorbij is gekomen en de menselijke reactie nogal wisselt. Ik ben zeker niet van de "Meeste Mensen Deugen" maar er zal een combinatie zijn van profiteurs, barmhartigen en alles ertussen. Zonder overheidshulp komt de menselijke natuur weer een stuk meer aan de oppervlakte. De Goelag Archipel reeks is m.i. een mooi en eerlijk verhaal, net als ongeveer elk boek over de nazi kampen. Zoals in al deze periodes, zullen de meeste mensen als schapen hun lot ondergaan. Dat betekent wellicht dat echt harde keuzes niet eens heel erg vaak voorbij zullen komen. Toch zal je moeten overwegen onder welke omstandigheden / voor welke risico's, je een mensenleven riskeert.
@f150 : ja jij deed me er in eerste instantie al aan denken. Toen ik doordacht aan de ultieme consequentie van deze afweging, liep ik tegen het nut aan van preppen zonder de bereidheid om de uiterste keuzes te overwegen. Alles blijft een schommelstoel filosofie tot je er met een wapen een keuze voor moet maken... De inner- en outer circle zullen zich waarschijnlijk makkelijker aftekenen dan de vervelende grensgevallen.
@FincaInSpanje : samen met@f150 maak je het punt van 'samenwerking' en 'mensen die zich aanmelden met skills'. Hebben jullie wel eens bewust nagedacht over die specialisaties? Ik zag hier wel.een thread over 'nuttige secundaire skills' als pepper, naast je gewone baan. Maar ik bedoel: welke zaken je zelf bewust niet oppakt omdat je weet dat je daarvoor genoeg externe support kan verwachten?

En in het verlengde daarvan, hebben jullie, of je nageslacht, een visie voor een post-apocalyptische opbouw van een nieuwe maatschappij?

Of is de horizon 'beperkt' tot eigen survival? Hmmm, nee dit is een nieuw draadje, ik maak er een aparte post van.

Mooi forum dit zeg. Dank voor alle input.

JD

  • Leuk 4

Deze post delen


Link to post
Share on other sites
Geplaatst: (aangepast)

 

 

@John Durden Mooi onderwerp, dat me vroeger vaak aan het denken heeft gezet. Naarmate je ouder (en soms wijzer😉 ) wordt neem je ervaringen mee in je besluitvorming.

 

Met name de volgende punten vind ik van groot belang zowel voor mijzelf als ik ergens naartoe moet uitwijken, maar ook als anderen voor mijn deur staan voor hulp: (@f150 verwoordt het zoals ik het ook grotendeels zie.

 

8 uur geleden, f150 zei:

En vanzelfsprekend het gezag accepteren van de eigenaars.

De "eigenaar" legt z'n resources en z'n veiligheid in de waagschaal door "anderen" op te nemen in z'n groep/familie. De enige keuze die jij hebt, is je te conformeren aan het gezag en je steentje bij te dragen. In dit geval zullen daden meer zeggen dan woorden (en natuurlijk de resources die je zelf meeneemt). Bewijs dat je een aanvulling bent op de groep en bouw vertrouwen (verder) op. Klop ik bij een "prepper" aan, dan zal ik niet met lege handen voor de deur staan... (en me bewust zijn van bovenstaande)

8 uur geleden, f150 zei:

de categorie profiteurs, klaplopers en uitbuiters die denken te kunnen parasiteren op dat wat je met hard werken en kostbare keuzes hebt opgebouwd en je dat proberen afhandig te maken zijn vanzelfsprekend niet welkom (understatement).

Deze categorie is zeer lastig. Niemand loopt met een naambordje tijdens SHTF "Ik ben profiteur" ....... 😖Dit weet je of direct of helaas pas na enige tijd. Daarom is het juist zo waardevol om vooraf met wat mensen IRL kennis te maken, zodat je weet of er een klik is (of niet). En dan niet 1x eens kennis maken, maar zoals F150 al zei voor langere tijd elkaar geregeld spreken en ook de persoon/gezin achter de schermnaam leren kennen.

8 uur geleden, f150 zei:

Die zullen moeten accepteren dat ze zichzelf moeten behelpen, hoe triest of schrijnend het mogelijk ook is. 

Ik vergelijk het met een reddingssloep op volle zee. De sloep puilt uit van de drenkelingen en er liggen er nog 20 in het water....ga je ze allemaal binnen halen zodat je zeker weet dat je sloep met de andere 30 drenkelingen ten onder gaat? Dat zijn harde beslissingen, waar ik voor mijzelf lange tijd geleden al een beslissing heb genomen, als die dag aanbreekt.

Het vervelende is overigens ook dat de vriendelijke huisvader van 2 deuren verder na 3 dagen ineens niet meer aardig is. Zeker als z'n kids 9 maaltijden hebben gemist omdat hij vooraf niks heeft geregeld/geprept aan voedsel/water.... Het kan dan zomaar heeeel snel geweldadig worden.....Zie deze link: 9 meals from anarchy mogelijk kennen jullie deze al?

 

Het gaat om een stuk besef, helder hebben waar je prioriteiten liggen, je plek kennen in de situatie, overzicht proberen te houden op het hele plaatje, vastberaden zijn en een betrouwbare partner zijn die een zinvolle bijdrage kan leveren waar nodig.....

 

Oja, ik prep voor mijn gezin en voor anderen die mijn hulp nodig kunnen hebben. Ik blijf zoveel mogelijk onder de radar en ben over het algemeen erg terughoudend als het over "preppen" gaat in het openbaar.

 

Erg boeiend onderwerp! Dank!

aangepast door prepass
Typos en kleine tekstuele aanvulling
  • Leuk 6

Deze post delen


Link to post
Share on other sites

Heel eenvoudig in mijn geval.. De mensen die ik nu niet zie, hoef ik dan ook niet te zien. Ik train intensief met gelijkgestemden, en heb online contact met een aantal mensen van dit forum. 

Daarnaast ben ik Russisch orthodox, en in de kloosters ben ik altijd welkom, ook op de Athos. Dus mocht het echt allemaal raar lopen kan ik altijd nog een poosje verblijven tussen de monniken, die al eeuwen en eeuwen lang zelfvoorzienend leven. 

Mensen die zeggen ik kom wel bij jou als SHTF, zeg ik nu al ik ben er dan niet. Dus fix zelf ook wat voorbereiding, tja dat lijkt dan te veel gevraagd. 

Verder bij totale chaos, is alles improviseren, en het mooie na de aanslagen in New York is dat mensen elkaar vaak aan alle kanten hielpen, en zowel het slechtste en het mooiste in mensen naar boven komt drijven.

Ik zal intuïtief bepalen wie ik onderdak en eten geef, of waar en met wie ik verder trek. Ik ga mij niet aan starre regels houden, ik wil ergens wel menselijk blijven.

Ik denk dat er meer dingen belangrijk zijn dan het hier op aarde fijn hebben en overleven ten koste van alles. 

 

Laten we hopen dat wij het niet hoeven meemaken  

  • Leuk 7

Deze post delen


Link to post
Share on other sites

Herkenbare opmerking. Ik heb zo een paar mensen die het weten en inderdaad die hebben gezegd dat ze naar mij toekomen. Nu heb ik wel wat eten maar door mijn eerdere prepplan heb ik ingezet op het vinden en vangen van voedsel. Nu ben ik verhuisd dus ik zou het eigenlijk opnieuw moeten bekijken.

Maar als er mensen hierheen zouden komen dan is het geen luilekkerland maar werken en meedoen als je wat wilt eten.

  • Leuk 1

Deze post delen


Link to post
Share on other sites

Zolang het onderwerp shtf niet echt helder is verwoord zie ik niet zo goed in hoe hier een antwoord op te kunnen geven. Alles hangt toch naar mijn mening af van de op dat moment specifieke situatie. Dat kan inhouden dat een gedachte die nu bij je leeft totaal niet relevant is op dat moment. Bijv. een situatie waarbij je jezelf dient te beschermen. Je wilt geen bekenden van bekenden in je groep van 50. Echter de vermoedelijke tegenstand is 500 personen... dan lijkt het me weer juist erg welkom en is het criteria bekende van een bekende voldoende voor nu om te ‘ overleven’

Het kan zijn dat je bij een bepaalde situatie beter af bent met collega’s op het werk of mensen van de lokale tennisclub of de enkel van gezicht kennende en hoi groetende buurman/vrouw een paar huizen verderop in de straat, dan met vrienden/preppers (verder weg). Mijn punt is dan ook meer, dat wanneer je zaken als het ware in beton giet het lastig is om te bewegen. Dus om zoveel mogelijk aan te kunnen als ‘groep’ zul je bijna moeten ‘samenleven ‘ en ‘ trainen ‘ want anders ben je misschien beter af met goede contacten te onderhouden zonder verdere afspraken en je dus solitair ( gezinsgrote ) kan aanpassen aan de situatie zonder dat er verwachtingen zijn.

  • Leuk 4

Deze post delen


Link to post
Share on other sites

Schiet me ineens iets te binnen. Wat doe je wanneer je kinderen hebt maar gescheiden leeft van je partner?

 

Sta je op goede voet met elkaar of niet?

Wat doe met eventuele nieuwe partners?

Wie heeft de voogdij en recht op het kind?

Ga je voorraden delen?

  • Leuk 2

Deze post delen


Link to post
Share on other sites
54 minuten geleden, FincaInSpanje zei:

Schiet me ineens iets te binnen. Wat doe je wanneer je kinderen hebt maar gescheiden leeft van je partner?

 

Sta je op goede voet met elkaar of niet?

Wat doe met eventuele nieuwe partners?

Wie heeft de voogdij en recht op het kind?

Ga je voorraden delen?


Goede gedachten. Vind het een eigen draadje waard ;)

  • Leuk 3

Deze post delen


Link to post
Share on other sites
3 uur geleden, Rataplan zei:

Mijn punt is dan ook meer, dat wanneer je zaken als het ware in beton giet het lastig is om te bewegen.

Ben het geheel met je eens. Daarmee sluit je opties uit voor jezelf en anderen. Neemt niet weg dat je een aantal standaarden/ervaringen etc meeneemt in je beslissingen. "Principes" is er ook zo eentje. Niks mis mee, maar draaf je er te ver mee door dan kan het je in de weg gaan zitten. (Over)leven is afwegingen maken op basis van diverse parameters binnen een bepaalde bandbreedte. Die bandbreedte is rekbaar naarmate de situatie veranderd.

  • Leuk 1

Deze post delen


Link to post
Share on other sites
52 minuten geleden, FincaInSpanje zei:

Wat doe je wanneer je kinderen hebt maar gescheiden leeft van je partner?

 

 

Ik wilde hier op reageren, maar het is allemaal net iets te persoonlijk en te herkenbaar als ik het vertel. Als mijn ex dat leest, weet ze direct wie Charlie is. 😎

Maar het kind waar zij nog contact mee heeft, blijkt zelf een prepper. Zonder mijn bemoeienis. Dat is dan wel weer mooi.

  • Leuk 1

Deze post delen


Link to post
Share on other sites
1 minuut geleden, Rataplan zei:


Goede gedachten. Vind het een eigen draadje waard ;)

 

Oja, jij ook. 😮

Deze post delen


Link to post
Share on other sites
1 uur geleden, FincaInSpanje zei:

Schiet me ineens iets te binnen. Wat doe je wanneer je kinderen hebt maar gescheiden leeft van je partner?

 

Sta je op goede voet met elkaar of niet?

Wat doe met eventuele nieuwe partners?

Wie heeft de voogdij en recht op het kind?

Ga je voorraden delen?

 

Er zitten te veel variabelen in om een goed antwoord te geven, maar ik zou denken dat de volgende factoren van belang zijn:

1) Je primaire verantwoordelijkheid is tegenover je kinderen.

2) Je kinderen zullen zeer waarschijnlijk er veel waarde aan hechten dat je vroegere partner ook zal overleven. Hem/haar verwerpen zouden ze je waarschijnlijk nooit vergeven.

3) Wanneer je kinderen plus ex opneemt dan bestaat het vervaar dat je ex zich tegen je zal keren, en wanneer je zelf alleen bent, dan kun je gemakkelijk uit je eigen huis verdreven worden. Zeker wanneer de ex een nieuwe partner meebrengt (of je die nu opneemt of niet).

4) Zo wie zo is het "mijn huis mijn regels". Dat moet heel duidelijk zijn, vanaf de eerste seconde.

  • Leuk 1

Deze post delen


Link to post
Share on other sites
21 uur geleden, OBL-Rien zei:

4) Zo wie zo is het "mijn huis mijn regels". Dat moet heel duidelijk zijn, vanaf de eerste seconde.


Dat lijkt mij nu al de eerste drempel tot mislukken van iets waar vermoedelijk beide partijen moeite mee zullen hebben. Beter ga je dan even rustig aan tafel zitten met z’n allen en geef je iedereen de gelegenheid om kenbaar te maken op welke manier dit het beste ingevuld kan worden naar zijn/haar inziens. Uiteindelijk draait het om het kind(eren) en daarbij is locatie en bezit ondergeschikt. Juist zo goed mogelijk een leefbare situatie creëren is voor dan prioriteit, daarbij zal iedereen water bij de wijn moeten doen. 

  • Leuk 2

Deze post delen


Link to post
Share on other sites

Wie help je wel, en wie help je niet, en wanneer neem je je toevlucht tot geweld om die keuzes kracht bij te zetten. Lastige afweging dit.

 

Beste is natuurlijk om problemen te voorkomen. Dat kan natuurlijk al door de mate van voorbereid zijn te verbergen voor de buitenwereld. Ook afstand zal een rol spelen en of je in een omgeving woont waar het "normaal" is om een aantal weken vanuit de provisiekast te leven. Kortom je locatie bepaald al grotendeels in hoeverre je met problemen te maken krijgt. 

Kortom geen eenvoudige antwoorden mogelijk. Wel ben ik van "mijn huis, mijn regels" Niet door niet naar anderen te willen luisteren, maar door de beslissende stem te hebben en vooral verantwoordelijkheid te willen dragen. Democratie is een luxe voorbehouden aan een vredige leefomgeving.  

 

Mate van voorbereiding:

Wanneer je trots op elke verjaardag en buurtfeest loopt te vertellen dat je wel voor 6 maanden aan voorraden hebt staan, dan ben je de sjaak zodra er een echte SHTF gebeurt. Wanneer je af en toe mensen erop wijst dat het slim is om bij aanbiedingen wat extra in te slaan en ze te vertellen dat die blikken rode kool en bonen wel langer dan 10 jaar goed blijven, dan heb je de kans dat je omgeving ook wat meer voorraad heeft staan. Daarnaast is het na de eerste maanden meer een kwestie van "wat kan ik, ipv wat heb ik" . Ruilmiddelen en vaardigheden zijn na een aantal maanden veel waardevoller dan een voedselvoorraad van enkele jaren.

 

Afstand/omgeving:

Tijdens de hongerwinter gingen mensen met de kar of op de fiets soms wel 100km op pad om voedsel te verkrijgen, maar gedurende het grootste deel van de oorlog kwamen ze niet verder dan 20-30km. Ook in geval van totale wanorde en anarchie zullen bendes zich in het begin vooral beperken tot hun eigen territorium en daar vlak omheen. Je mag er daarom vanuit gaan dat je binnen 20-30km van een groot bevolkingscentrum veel meer "last" zult hebben van plunderaars en gelukzoekers. In een situatie waar wegen niet meer normaal te begaan zijn en gemotoriseerd vervoer zeldzaam is een afstand van 200km al heel wat om te overbruggen zonder skills en voorraad. Wanneer je in een echte plattelandsomgeving woont zal sowieso vrijwel iedereen in staat zijn tijdens een crisis te overleven, en daarnaast heerst daar een "ons kent ons" mentaliteit waar buitenstaanders niet erg welkom zijn. Ofwel wanneer je ergens midden in Leiden woont zal je eerder tegen problemen aanlopen dan wanneer je ergens op het platteland woont.

 

Mijn huis, Mijn regels:

Wanneer mensen naar mij toekomen omdat ik de zaken iets beter voor elkaar heb dan is dat wellicht stom geluk, maar waarschijnlijk heeft het gewoon met goede voorbereiding en kennis van zaken te maken. In zo een situatie is uiteraard elke goede gedachte welkom, maar is er maar 1 die de beslissende stem heeft, en tijdens een SHTF zijn er zat situaties waar gewoon geen tijd of ruimte voor discussie is, en dan moet er dus een de beslisser zijn, en in mijn huis ben ik dat logischerwijs. Maar persoonlijk denk ik niet dat dit een issue zal zijn, want er zijn weinig personen die precies weten waar ik zit, afgezien van diegene die niet al aan het begin van de crisis bij me zullen zijn. Die paar die het wel weten zijn van harte welkom. De kans op random hulpzoekers is zodanig klein dat ik dat per geval wel ga bekijken.

 

Bottom line kun je niet iedereen redden want dan ga je zelf ten onder. Pijnlijke rationele keuzes maken is dan het "privilege" van de leider, en de rest van de groep hoeft die (gewetens)last niet te dragen.

  • Leuk 4

Deze post delen


Link to post
Share on other sites

Interessant wat je zegt m.b.t de hongerwinter. Mijn opa destijds 26-31 jaar reed met zijn fiets en broertje achterop regelmatig van Rotterdam naar Antwerpen en terug. Om daar voedsel te halen, geld te verdienen als muzikant en/of inkopen te doen.

 

Ik verwacht dat mensen nu een stuk mobieler zijn qua vervoersmiddelen. Hoewel we momenteel in China zien dat mensen zoveel als mogelijk thuisblijven. Dit is dus lastig 1 op 1 te vergelijken met de hongerwinter.

 

Deze post delen


Link to post
Share on other sites

Hongerwinter wordt er vaak bijgehaald als voorbeeld wat mensen ervoor over hebben wanneer er voedseltekort is, Ik maak me daar ook schuldig aan. Mobiliteit is, zoals je zelf ook aangeeft, sterk afhankelijk van de aard van de crisis.

Wat een feit is dat laaghangend fruit altijd als eerste geplukt wordt. Men zal eerst in de directe omgeving op zoek gaan naar hulp, voedsel e.d. Des te verder je weg zit van de drukte, des te minder kans dat er veel mensen op je deur komen kloppen zolang ze niet weten dat er wat te halen valt. Dus hoef je minder vaak moeilijke keuzes te maken.

 

Vanuit de comfortabele stoel hier en nu is het makkelijk om je voor te stellen dat we het wel zus of zo zullen doen. De praktijk is vaak weerbarstiger, en dan zal de zachtaardige misschien zonder vragen direct met geweld reageren, en de hardvochtige doet misschien toch zijn/haar deur open als het erop aan komt.. Ik hoop dat ik nooit dit soort keuzes hoef te maken, maar ik probeer me er wel mentaal op voor te bereiden.

Deze post delen


Link to post
Share on other sites

Anderzijds: mensen zijn niet voor niks ooit samen gaan klonteren in dorpen en steden. Veiligheid was een belangrijke reden. Als je buren ver weg wonen, horen ze je ook niet als je hulp nodig hebt. Onopvallend in de stad heeft ook weer zo zijn voordelen. Elk nadeel heb z'n voordeel... 

  • Leuk 1

Deze post delen


Link to post
Share on other sites

@Rataplan heeft gelijk als hij het antwoord afhankelijk maakt van de vraag hoe de SHTF. Als dat een flinke watersnood is, heb ik hier geen mensen zitten. Sterker nog: hopelijk houdt de zolder het droog.. Bij een flink nucleair incident is het ook niet te verwachten dat mensen veel gaan reizen. En bij (burger)oorlogen of heftige rellen zijn noodverordeningen en APV's sneller van kracht dan je denkt. Het blijft dus allemaal behoorlijk hypothetisch, en tot op zekere hoogte een verrassing hou je zelf reageert en hoe je omgeving handelt. Wat @netuyas aangeeft: we zijn momenteel vaak 'salon preppers': vanuit een comfortabele stoel.

 

  • Leuk 5

Deze post delen


Link to post
Share on other sites

Plan persoonlijk helemaal niks qua hoe te handelen bij rampsituaties.Er zijn zoveel situaties denkbaar,maar wie zegt dat je uberhaupt iets kunt doen.

Bovendien,met al ons geprep en goede bedoelingen,moeten we maar afwachten of wij het zijn bij wie anderen komen aankloppen,mss is het wel andersom en wat zal ik dan blij zijn met hulp.Niettemin kan het geen kwaad er over na te denken en dat zouden veel meer mensen moeten doen,helaas zijn velen niet of nauwelijks ergens op voorbereid

en dat kan het lastig maken voor diegenen die het wel doen:met wie deel je wat?

Van het rare woord preppen heeft in mijn familie nog niemand ooit gehoord,mijn zussen en ik hebben "gewoon voorraad",met die gewoonte zijn wij  opgegroeid.Helaas hebben mijn kinderen dit niet overgenomen,dus voor hen (2x4prs)zorg ik dan mee.Als ze nu mijn huisje leeg zouden moeten halen zouden ze me er hartelijk om uitlachen,maar dat kan me niet schelen.Ik moet er niet aan denken dat hun kindertjes naar een leeg bord moeten staren.De grote zorg is alleen:kun je elkaar nog bereiken als er "iets"gebeurd.Neem viruscrisis: overal lock-downs of watersnood :je verplaatsen niet mogelijk je moet mss zelf wel huis en haard verlaten.

Mijn conclusie: je voorbereiden is een ,maar wat of wie je daarmee kunt redden is nog maar de vraag.

Dit zijn mijn twee centen,

Groet,mevr.Grijpstra

  • Leuk 2

Deze post delen


Link to post
Share on other sites

Er zijn maar weinig mensen die hier dan welkom zijn. Alleen mensen met wie ik nu al goed contact heb en waarvan ik weet wat ik aan hun en zij aan mij hebben. Dus niet alle familie, maar alleen een paar familieleden en goede vrienden. De rest heeft pech, zoveel ruimte en voorraad heb ik ook niet. En ik wil het ook niet, het moet wel leefbaar blijven.

Deze post delen


Link to post
Share on other sites

Alles is afhankelijk aan wat voor een soort ramp zich voltrekt en voor verschillende rampen zijn er verschillende scenario's.

In veel scenario's is bv humanitair optreden belangrijk. Andere scenario's zijn kleinschaliger en tot een kleine vaste kern mensen te beperken.

 

In het huidige Corona scenario heb ik een cruciaal beroep. Ik moet dus naar buiten en loop terdege bepaalde risico's die op een gegeven moment mijn gezin kunnen schaden.

Mijn huis is echter momenteel een bunker en volledig op lockdown. We hebben genoeg om een paar maanden uit te zingen en de band tussen mijn kinderen onderling is in tegenstelling tot wat veel gezinnen momenteel zeggen harmonieuzer dan ooit.

Ik heb contact met mijn vaste kern via telefoon, maar niemand is welkom.

In dit scenario staat op dit moment het gezin op de eerste plaats. Mocht het virus echter het dagelijks leven zo bedreigen dat terug komen en aanspraak maken op mijn vaste kern een noodzaak wordt, dan staat de groep standby voor plan B.

 

  • Leuk 3

Deze post delen


Link to post
Share on other sites

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt dit nu plaatsen en later registreren. Indien je reeds een account hebt, log dan nu in om het bericht te plaatsen met je account.

Gast
Reageer op dit topic...

×   Geplakt als verrijkte tekst.   Herstel opmaak

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in


×
×
  • Nieuwe aanmaken...